Showing posts with label कविता. Show all posts
Showing posts with label कविता. Show all posts

Monday, 30 March 2020

ऐ भाई तुम घर पर ही रहो...

ऐ 'भाई' तुम घर पे ही रहो...

खाओ-पिओ खुशहाल रहो
ऐ भाई तुम घर पर ही रहो

मिठे ख्वाब देखो
कुछ नया सिखो
खुद खाना बनाओ
गीत गुनगुनाओ
थोडा पढो , थोडा लिखो
पेड-पौधौ को पानी डालते रहो
पत्ते फुलोको सवारते रहो
ऐ भाई तुम घर पर ही रहो,

ख्याल आए बाहर जाने का
मन को दिल से समझाने का
बाहर बिमारी का साया हैं
हमें मारने मिटाने आया हैं,

घर रहने मै ही सबका भला हैं
बाहर बिमारी का सिलसिला हैं
इसलिए घर पर ही रहो
खाओ-पिओ खुशहाल रहो
ऐ भाई तुम घर पर ही रहो...

© दिपक रा. पाटील

#corona
#covid-19
#indiafightscorona
#hindipoetry 

Saturday, 28 March 2020

जिंकू किंवा लढू...

कोरोनाच्या विषाणू संगे 
युद्ध आमचे सुरू 
जिंकू किंवा लढू 
जिंकू किंवा लढू 

घरातच राहू , टी.व्ही पाहू 
थोडे वाचू , थोडे लिहू 
असेच सध्या सुरू 
जिंकू किंवा लढू 
जिंकू किंवा लढू 
कोरोनाच्या विषाणू संगे 
युद्ध आमचे सुरू...

@ दिपक रा.पाटील 

Wednesday, 21 November 2018

जग प्लास्टिक प्लास्टिक होतंय...

प्लास्टिकच्या बाटलीत प्लास्टिकचं पाणी
कशी येतील मुखातून मग गोड गोड गाणी
प्लास्टिकच नाक मग होईल मनही प्लास्टिकचं
घरातल्या कुंडीतलं पानही प्लास्टिकचं
प्लास्टिकचा भस्मासुर पोखरतोय समाजमन
संवेदना सोडून होतंय प्लास्टिकचचं सार तन
प्लास्टिकचा वापर म्हणजे पर्यावरणाचा ह्रास
अरे माणूस सोडा मुक्या प्राण्यालाही त्रास
प्लास्टिकला घाला आळा, प्लास्टिकचा वापर टाळा
पर्यावरणाबरोबर सामाजिक स्वास्थ्यही सांभाळा
प्लास्टिकचं फुल तिलाही नको असतं
प्लास्टिकच्या फुलाद्वारे प्रेम होतं नसतं
पुर्वी कुठं होतं प्लास्टिक
तरी माणसं होती ठिक
आता आलं प्लास्टिक
तरी शिकलेली मागतात भिक
जग प्लास्टिक प्लास्टिक होतंय
मन प्लास्टिकचं होऊ देऊ नका...!!!

© दिपक पाटील.


Thursday, 15 November 2018

पुस्तकं असती पुस्तकं...

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं घडवी मस्तकं
पुस्तकांतून वाहे ज्ञानझरा
पुस्तकांत सापडे उद्देश खरा

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकांत जिंकण्याची ओढं
पुस्तके उलगडती कोडं
पुस्तके जिंकवीती गड

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकांत अवघे जग
पुस्तकं शिकवीती जगणे
जरा उघडून तर बघ

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तक कुणाचे जगणे
पुस्तक हाती पडता
सुधारले कुणाचे वागणे

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तक म्हणजे रहस्य
विनोदी,दुःखी लेखकाचं
अलगद रडवणारं हास्य

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं शब्दांची भाषा
तलवारांपेक्षा धारधार
वचनांची त्यात नशा

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं सारा आसमंत
न संपणारा हा सागर
अनुभूती देई अनंत

© दिपक रा पाटील.

Thursday, 1 November 2018

एक भारत, श्रेष्ठ भारत , सदा रहे हमेशा...

मोदीजी स्वप्नात येऊन म्हणाले...

मेरे जिन्दगी का आखरी पन्ना
लिखने की ये तमन्ना
तरंग जैसी उठ रही है दिल में
शायर जैसी महफिल में
इन सरसराती पत्तीयो पर
लिखने लगा हूं नया संदेसा
एक भारत, श्रेष्ठ भारत , सदा रहे हमेशा...
जिन्दगी के इस मुकाम पर
सोच रहा हूं ठहरकर
भारत को सर्वश्रेष्ठ बनाऊंगा
झेंडा ऊंचा लहराकर
उम्मीदो के ये मौसम
आते हैं लेकर खुशीया और गम
उन्ही मौसम में भिगकर
भारत को सर्वश्रेष्ठ बनाऊंगा
झेंडा ऊंचा लहराकर
मन में उठते है सन्नाटे
रास्तोमें चुभते हैं काटे
उन्ही रास्तो पर चलकर
भारत को सर्वश्रेष्ठ बनाऊंगा
झेंडा ऊंचा लहराकर....

© दिपक राजेंद्र पाटील

Tuesday, 23 October 2018

कोजागिरी...

मंद  मंद   या   चांदराती
शुभ्र् चांदण्या झगमगती
दिशा दिशा  लखलखूणी
दुधात  साऱ्या अवतरती

केशर    सांगे   रंगसंगती
साखर  सांगे मधूर किती
कोजागिरीच्या  या  राती
सुखामेवाच्या हजार जाती

© दिपक रा.पाटील.



Tuesday, 12 December 2017

दिसला रानात...


दिसला  रानात  काळा  पक्षी
अंगावरती  पांढरी  नक्षी
त्याचे  डोळे  टपोरे  गोल
जाड  पापण्या भुवया खोल

दिसलं  रानात  काळं  फुल
लागली  कुतूहलाची  चाहूल
बघितले  नव्हते  कधी  असे
जणू  मज ते  एकमेव भासे

दिसला  रानात  काळा साप
अंगी  भरला  भितीची ताप
घेतली  जाड  काठी हाती
हाणली त्याच्या  कमरेवरती

दिसली रानात काळी माशी
क्षणभर वाटली जणू मधमाशी
बसली हाती पण चावली नाही
तेव्हा कळलं ती मधमाशी नाही

© दिपक  पाटील

Monday, 11 December 2017

रंगमंच...

जीवनाच्या रंगमंचावर
बालपण प्रत्येकाचं येऊन जातं
खेळण्यात,कुदण्यात जमीनीवरच
भरार्या घेत हरवून जातं
ना कसली चिंता
ना कसले भास
बालपणी असतो
मनमोकळा श्वास
कालांतराने रंगमंच बदलतो
अन् स्पर्धेच्या युगात पदार्पण होतं
मग मोठी पुस्तकं,मोठा अभ्यास
रात्रंदिवस यांचाच सहवास
इतकं करुनही नोकरी मिळेलच
याची खात्री नाही
मिळाली तर आनंदच
मग पुन्हा रंगमंच बदलतो
आपण एकाचे दोन होतो
पुढल्या काही वर्षातच
आपल्याच मुलांचा रंगमंच
आपण डोळ्यांसमोर बघतो
.
.
.
असाच प्रवास करत आयुष्याच्या अंताला येऊन पोहोचतो
मग शेवटचा श्वास सुटतो
शेवटच्या रंगमंचावर
आयुष्यातील केलेल्या कामगिरीप्रमाणे
गर्दी असते प्रेक्षकांची
सादरकर्ता नसतांनाही...

© दिपक पाटील

Tuesday, 21 March 2017

अभिमान...

क्षणाक्षणात रंग बदलणारा सरडा
आज मात्र
रंग बदलण्यापुर्वीच
सापाच्या तावडीत सापडला
आणि कसाबसा संघर्ष करून
रक्तबंबाळ होऊन निसटलाही
इतर सरडे,
साप,
प्राणी व पक्षी
सगळ्यांनी त्याला बघितलं
मात्र सापाच्या तावडीत असतांनाचा
जन्म-मृत्युचा खेळ
त्याने
एकट्यानेच अनुभवलेला होता
त्यामूळेच
जीवंत सुटल्याचा 'अभिमान'
त्याला जाणवला
आता मात्र
तो
रंग न बदलता
वनात फिरतो
इतर प्राणीपक्ष्यांच्या तोंडून
स्वत:ची तावडीतून सुटल्याची स्तुती एेकत...

© दिपक रा. पाटील.

Monday, 20 March 2017

अनर्थ...

एका कविने
निसर्ग,
देश,
प्रेम,
समाज,
मानवता,
तत्वज्ञान
अशा अनेक विषयांवर
कविता लिहिल्यात
एके दिवशी
एका सुंदर स्त्री समोर
त्याची कामवासना
जागृत झाली
अन्
अनर्थ झाला
'कविता '
व्यर्थ
गेल्यात.

© दिपक रा.पाटील

Tuesday, 21 February 2017

दोन कविता...

१.
माझ्या कवितांमध्ये
अजुनही
तिची
सावली पडते
काय हवं असतं
अजून कविला...

२.
तिने
न वाचलेल्या
कविता तशाच आहेत
अजूनही पानावरची शाई
ओली आहे...

© दिपक रा पाटील

Friday, 17 February 2017

ओलावा...

ओठांनी
शिवलेल्या
वहीच्या
पानावरची
'कविता'
कोरडी
कशी
होऊ
शकते.

© दिपक रा पाटील

Monday, 13 February 2017

प्रेमरंग...!!!

असा हा प्रेमरंग येई संग संग
मन दंग होई त्यात 
लागे वेड हे असे घेऊनी तरंग
अवघ्या सोळा आयुत,

तुझ्या-माझ्या सारखी निळ्याभोर नभी
पाखरे विरहती संघ
तु नसता जवळ सखे मन होई पोरके
आयुष्य वाटे मज बेरंग,

सांज सरता सरता रवी घरी परतता
आसमंत होई तिरंग
रात अशी यावी चौघडा वाजावा गावी
सुरू व्हावा मग प्रेम अभंग.

© दिपक रा पाटील.

Wednesday, 8 February 2017

पुस्तकं असती पुस्तकं...

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं घडवी मस्तकं
पुस्तकांतून वाहे ज्ञानझरा
पुस्तकांत सापडे उद्देश खरा

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकांत जिंकण्याची ओढं
पुस्तके उलगडती कोडं
पुस्तके जिंकवीती गडं

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकांत अवघे जग
पुस्तकं शिकवीती जगणे
जरा उघडून तर बघ

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तक कुणाचे जगणे
पुस्तक हाती पडता
सुधारले कुणाचे वागणे

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तक म्हणजे रहस्य
विनोदी,दुःखी लेखकाचं
अलगद रडवणारं हास्य

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं शब्दांची भाषा
तलवारांपेक्षा धारधार
वचनांची त्यात नशा

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं सारा आसमंत
न संपणारा हा सागर
अनुभूती देई अनंत

© दिपक रा पाटील

एक असतं हॉस्पीटल...

एक असतं हॉस्पीटल तिथं जन्म-मृत्यू अटल
जगला तर पेढे नाहीतर त्याच्याच भोवती वेढे

एक असतं हॉस्पीटल तिथं जगवण्याची धावपळ
जगला तर आनंद नाहीतर जवळच्या हृदयांना कळ

एक असतं हॉस्पीटल तिथं असतात श्वासांचे खेळ
जन्ममृत्युच्या अंतरातला एक जगण्याचा मेळ

एक असतं हॉस्पीटल तिथं न कुणी लहान मोठा
तिथं असतो जगवण्यासाठी औषध,इच्छाशक्तीचा वाटा

एक असतं हॉस्पीटल तिथं असते रूग्नांची सेवा
ना कुठल्या जाती-धर्माचा भेदभाव येथे सार्यांचाच येवा

© दिपक रा पाटील

Monday, 30 January 2017

आपण तिच्यासाठी काय केले...

इकडे हल्ले,तिकडे हल्ले
दहशतवाद्यांनी उडवले किल्ले
त्यातही सारे भारतीयच मेले
भारत माता की जय म्हणतो
मग आपण तिच्यासाठी काय केले

बलात्कार,स्त्रिभृणहत्त्या
प्लेगच्या साथीसारखे पसरवले
हेही सारे पसरवणारे भारत मातेचेच चेले
भारत माता की जय म्हणतो
मग आपण तिच्यासाठी काय केले

व्यसनांनाही नाही सीमा
अठराव्या वर्षीच लागतो विमा
व्यसनांत कित्येक अडकले,कित्येक मेले
भारत माता की जय म्हणतो
मग आपण तिच्यासाठी काय केले

जिथे तिथे भ्रष्टाचार करून
स्विस बॅंकेचेही अकाऊंट भरले
तरीही आपण भ्रष्ट नेत्यांनाच मतदान केले
भारत माता की जय म्हणतो
मग आपण तिच्यासाठी काय केले...

© दिपक रा. पाटील

Thursday, 19 January 2017

होती हो...

लढती हो,  झगडती हो
तब भी दिल में होती हो

अकेले चलते है रास्तो पर
तब  तुम  मंजिल होती हो

अकेले अकेले गाते है हम
तब तुम महफिल होती हो

पर्बत  पर  चढने  जाते है
तब तुम झील मै होती हो

© दिपक रा पाटील

झील - झरा 

विधानसभेचा निकाल...

परवा विधानसभेचा निकाल होता
काहींचा अखेरचा तो काल होता

काहींचा चेहरा एकदम लाल होता
काहींच्या चेहऱ्यावर गुलाल होता

काहींच्या प्रतिष्ठेचा खरा प्रश्न होता
काहींच्या जिंदगीचा  सवाल  होता

काहींचा संपर्क  विशाल  होता
काहींचा  तिथेही  दलाल  होता

काहींच्या  गल्ल्यात  भरपूर  माल  होता
पठ्ठ्या निवडणुकीपूरती फक्त हमाल होता 

- दिपक रा पाटील.

Wednesday, 18 January 2017

नको मला...

नको मला प्रसिद्धि 
नको मला गादी
मला हवी लेखणी
ती पण साधी-सुधी 

नको मला गाडी
नको मला बंगला
मला बघायचाय समाज
सुधारतांना चांगला

नको मला पेढा 
नको मला लाडू
या पायी देवा
नको अनितीला धाडू

नको त्या पार्टया
त्यातल्या त्या कार्टया
उगीच नादाला लावतात
क्षणिक साल्या भुरट्या

नको त्या जाती
नको ते धर्म
हवे सत्याचे सर्व भक्त
शेवटी सार्यांचच लाल रक्त

नको मला सत्कार
नको मला पुरस्कार
त्याचे पैसे करून दया
ज्यांना नाही घर अन् दार

नको मला आभार
ना वर वर प्यार
मला हवा शिवाजी महाराजांचा दूवा
अल्प भोजन नित्य व्यावहार

© दिपक रा पाटील.

Tuesday, 17 January 2017

आज ही सोबतीला...

जरी 'ती' नाही आज ही सोबतीला
अश्रू आटवावे अन् तिला आठवावे

© दिपक रा पाटील.