समज...

व्यक्ती डोळ्यातलं पाणी आटवायला,
अपमान पचवायला,
प्रत्यक्ष कृतीतून बोलायला,
उघड्या डोळ्यांनी स्वप्न बघायला
आणि
चेहर्यावरचे भाव लपवायला शिकली
मग ती माणूस होत आहे असं समजावं...

© दिपक पाटील

स्फुरण...

शब्द  पेरला  मातीत
माती धरली  मुठीत
मुठीमधल्या मातीत
काव्य स्फुरले प्रितीत

© दिपक पाटील.

चिंतन-मनन

भरपूर वाचल्याने कधीच अक्कल येत नसते.वाचल्या गेलेल्या गोष्टीवर चिंतन-मनन झाल्यावर/केल्यावर खरी अक्कल येते.

© दिपक पाटील.

प्रवास...

जीवनाचा प्रवास श्वास संपेपर्यंत थांबत नाही फक्त जीवन जगण्याची कारणं बदलतात. प्रवास चालूच असतो;

© दिपक पाटील

हक्क...

अभ्यासापेक्षा स्वतः वर वेळ  आल्यावर 'संविधान' व 'मानवाधिकार'जास्त कळायला लागतात.

© दिपक पाटील.

निशब्द...

शब्द उरले अर्थापूरती
अन्
जग उरलं स्वार्थापूरती


© दिपक पाटील

जीवनाचा प्रवास...

जीवनाचा प्रवास श्वास संपेपर्यंत थांबत नाही फक्त जीवन जगण्याची कारणं बदलतात. प्रवास चालूच असतो;

© दिपक पाटील

बदल...

असं
वाटतं,
भेट
ठरलेली असते
फक्त वेळ व
ठिकाणं बदलतात
आणि
कधी कधी माणसंही...!!!

© दिपक पाटील

दिसला रानात...

दिसला  रानात  काळा  पक्षी
अंगावरती  पांढरी  नक्षी
त्याचे  डोळे  टपोरे  गोल
जाड  पापण्या भुवया खोल

दिसलं  रानात  काळं  फुल
लागली  कुतूहलाची  चाहूल
बघितले  नव्हते  कधी  असे
जणू  मज ते  एकमेव भासे

दिसला  रानात  काळा साप
अंगी  भरला  भितीची ताप
घेतली  जाड  काठी हाती
हाणली त्याच्या  कमरेवरती

दिसली रानात काळी माशी
क्षणभर वाटली जणू मधमाशी
बसली हाती पण चावली नाही
तेव्हा कळलं ती मधमाशी नाही

© दिपक  पाटील

रंगमंच...

जीवनाच्या रंगमंचावर
बालपण प्रत्येकाचं येऊन जातं
खेळण्यात,कुदण्यात जमीनीवरच
भरार्या घेत हरवून जातं
ना कसली चिंता
ना कसले भास
बालपणी असतो
मनमोकळा श्वास
कालांतराने रंगमंच बदलतो
अन् स्पर्धेच्या युगात पदार्पण होतं
मग मोठी पुस्तकं,मोठा अभ्यास
रात्रंदिवस यांचाच सहवास
इतकं करुनही नोकरी मिळेलच
याची खात्री नाही
मिळाली तर आनंदच
मग पुन्हा रंगमंच बदलतो
आपण एकाचे दोन होतो
पुढल्या काही वर्षातच
आपल्याच मुलांचा रंगमंच
आपण डोळ्यांसमोर बघतो
.
.
.
असाच प्रवास करत आयुष्याच्या अंताला येऊन पोहोचतो
मग शेवटचा श्वास सुटतो
शेवटच्या रंगमंचावर
आयुष्यातील केलेल्या कामगिरीप्रमाणे
गर्दी असते प्रेक्षकांची
सादरकर्ता नसतांनाही...

© दिपक पाटील

गुदमरलेलं शहर अन् पाऊस...

ये रे ये रे पावसा
तुला देतो पैसा
पैसा झाला मोठा
माणूस झाला खोटा

ये गं ये गं सरी
माझे मडके भरी
पैसा आला धावून
माणूसकी गेली वाहून

ये रे ये रे ढगा
मऊ तुझा फुगा
शहरात तर नाहीच नाही
तुझा गावाकडे पण दगा

ये रे ये रे थेंबा
कसा पिकेल आंबा
शहरातल्या धुराड्यानं
तुलाही केलाय लंबा

या गं या गं धारा
फुलवा मोर पिसारा
गोठ्यातल्या गुराढोरांना
कुठून मिळेल मग चारा

ये रे ये रे घना
नको देऊ यातना
बसलाय राजा पेरणी करून
आख्या शिवारात दाणा

ये गं ये गं लहर
तुझ्याशिवाय नाही बहर
असं हे धुराटलेलं
गुदमरलेलं शहर

© दिपक रा पाटील.

श्रावणसरी...

ग्रीष्म लोपला
मेघ दाटले
बरसल्या श्रावणसरी,

चांदणं निजले
तिमीर अवतरले
भरली गोदावरी,

टिपूर टपटप
येई सपासप
अंगणी घरोघरी,

अवखळ वारा
खळखळ झरा
फुटती बांध तिरी,

अवती भवती
मेघ स्पर्शती
दिसे पर्वत शिरी,

सप्त रंग
निळाई संग
शोभती अंबरी.

© दिपक रा पाटील.

आरक्षण...

एकदा पावसाकडे नद्या,नाले,तलाव,विहिर,डबके,धरण आणि समुद्राने
आपल्या आकाराप्रमाणे आरक्षण मागितले...काही वेळानंतर माझा गरीब शेतकरी म्हणाला,"काही यांच्यामधून थोडं उरलं असल तर माझ्या शेतातही पड थोडावेळ"

©  दिपक रा. पाटील.

अभिमान...

क्षणाक्षणात रंग बदलणारा सरडा
आज मात्र
रंग बदलण्यापुर्वीच
सापाच्या तावडीत सापडला
आणि कसाबसा संघर्ष करून
रक्तबंबाळ होऊन निसटलाही
इतर सरडे,
साप,
प्राणी व पक्षी
सगळ्यांनी त्याला बघितलं
मात्र सापाच्या तावडीत असतांनाचा
जन्म-मृत्युचा खेळ
त्याने
एकट्यानेच अनुभवलेला होता
त्यामूळेच
जीवंत सुटल्याचा 'अभिमान'
त्याला जाणवला
आता मात्र
तो
रंग न बदलता
वनात फिरतो
इतर प्राणीपक्ष्यांच्या तोंडून
स्वत:ची तावडीतून सुटल्याची स्तुती एेकत...

© दिपक रा. पाटील.

अनर्थ...

एका कविने
निसर्ग,
देश,
प्रेम,
समाज,
मानवता,
तत्वज्ञान
अशा अनेक विषयांवर
कविता लिहिल्यात
एके दिवशी
एका सुंदर स्त्री समोर
त्याची कामवासना
जागृत झाली
अन्
अनर्थ झाला
'कविता '
व्यर्थ
गेल्यात.

© दिपक रा.पाटील

दोन कविता...

१.
माझ्या कवितांमध्ये
अजुनही
तिची
सावली पडते
काय हवं असतं
अजून कविला...

२.
तिने
न वाचलेल्या
कविता तशाच आहेत
अजूनही पानावरची शाई
ओली आहे...

© दिपक रा पाटील

ओलावा...

ओठांनी
शिवलेल्या
वहीच्या
पानावरची
'कविता'
कोरडी
कशी
होऊ
शकते.

© दिपक रा पाटील

प्रेमरंग...!!!

असा हा प्रेमरंग येई संग संग
मन दंग होई त्यात 
लागे वेड हे असे घेऊनी तरंग
अवघ्या सोळा आयुत,

तुझ्या-माझ्या सारखी निळ्याभोर नभी
पाखरे विरहती संघ
तु नसता जवळ सखे मन होई पोरके
आयुष्य वाटे मज बेरंग,

सांज सरता सरता रवी घरी परतता
आसमंत होई तिरंग
रात अशी यावी चौघडा वाजावा गावी
सुरू व्हावा मग प्रेम अभंग.

© दिपक रा पाटील.

पुस्तकं असती पुस्तकं...

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं घडवी मस्तकं
पुस्तकांतून वाहे ज्ञानझरा
पुस्तकांत सापडे उद्देश खरा

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकांत जिंकण्याची ओढं
पुस्तके उलगडती कोडं
पुस्तके जिंकवीती गडं

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकांत अवघे जग
पुस्तकं शिकवीती जगणे
जरा उघडून तर बघ

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तक कुणाचे जगणे
पुस्तक हाती पडता
सुधारले कुणाचे वागणे

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तक म्हणजे रहस्य
विनोदी,दुःखी लेखकाचं
अलगद रडवणारं हास्य

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं शब्दांची भाषा
तलवारांपेक्षा धारधार
वचनांची त्यात नशा

पुस्तकं असती पुस्तकं
पुस्तकं सारा आसमंत
न संपणारा हा सागर
अनुभूती देई अनंत

© दिपक रा पाटील

एक असतं हॉस्पीटल...

एक असतं हॉस्पीटल तिथं जन्म-मृत्यू अटल
जगला तर पेढे नाहीतर त्याच्याच भोवती वेढे

एक असतं हॉस्पीटल तिथं जगवण्याची धावपळ
जगला तर आनंद नाहीतर जवळच्या हृदयांना कळ

एक असतं हॉस्पीटल तिथं असतात श्वासांचे खेळ
जन्ममृत्युच्या अंतरातला एक जगण्याचा मेळ

एक असतं हॉस्पीटल तिथं न कुणी लहान मोठा
तिथं असतो जगवण्यासाठी औषध,इच्छाशक्तीचा वाटा

एक असतं हॉस्पीटल तिथं असते रूग्नांची सेवा
ना कुठल्या जाती-धर्माचा भेदभाव येथे सार्यांचाच येवा

© दिपक रा पाटील